Waarom het lichaam nooit liegt
Jacomine en ik zitten met een kop thee na te praten over alle mooie gesprekken die we hebben gehad met onze studenten. En weet je wat me altijd weer opvalt? Dat moment waarop iemand begint te begrijpen dat hun lijf eigenlijk al die tijd al aan het vertellen was wat er speelde. Maar dat ze gewoon niet hadden geleerd om te luisteren. Ik moet zeggen dat ik dit zelf ook heb meegemaakt. Mijn lijf schreeuwde, maar ik wilde niet horen. Tot ik niet meer kon.
Misschien herken je dat wel. Dat je steeds maar doorrent, doorzet, volhoudt. Tot je lijf zegt: “Nu is het klaar.” En dan ben je verbaasd. Maar eigenlijk had je lijf je al weken, maanden, soms zelfs jaren aan het waarschuwen.
Je lijf liegt nooit
Het mooie aan het lijf is dat het altijd eerlijk is. Echt altijd. Je kunt jezelf van alles wijsmaken in je hoofd. “Het gaat prima.” “Ik red het wel.” “Ik hoef geen hulp.” Maar je lijf? Die vertelt gewoon de waarheid.
Ik zie het elke week in mijn praktijk. Er komt iemand binnen die zegt: “Ik voel me prima, ik wil gewoon even checken of alles goed is.” En dan beginnen we te spiertesten. En wat blijkt? Het lijf vertelt een heel ander verhaal. Een verhaal van stress, van spanning, van oude pijn die nog steeds ergens vastzit.
Het leuke is dat mensen vaak zelf ook wel weten dat er iets speelt. Ergens diep van binnen voelen ze het wel. Maar ze hebben geleerd om het weg te duwen, te negeren, te rationaliseren. “Het zal wel meevallen.” “Anderen hebben het veel erger.” “Ik moet gewoon doorgaan.” En dat is precies waar het misgaat.
Waarom woorden kunnen verhullen
Ik heb het zelf ook gedaan. Na het verlies van twee zwangerschappen zei iedereen: “Hoe gaat het met je?” En ik zei: “Goed hoor, ik red me wel.” Want dat hoorde je te zeggen, toch? Je moest sterk zijn, positief blijven, doorgaan. Maar mijn lijf? Die vertelde een heel ander verhaal. Ik was moe, zo ontzettend moe. Ik had pijn, overal. Ik kon niet slapen, niet echt ontspannen. Mijn lijf schreeuwde: “Help! Dit is te veel!” Maar ik wilde niet luisteren. Tot een vriendin zei: “Ga eens naar mijn moeder, die doet kinesiologie.” Ik weet nog dat ik dacht: “Kinewatte?” Maar eerlijk is eerlijk, ik was zo wanhopig dat ik alles had geprobeerd.
En toen gebeurde er iets bijzonders. Ans testte mijn spieren. En mijn lijf begon te vertellen. Alles wat ik had weggestopt, weggedrukt, weggepraat. Het kwam allemaal naar boven. Niet met woorden, maar met het zachte verzwakken van een spier. Met het eerlijke antwoord van mijn lijf. Het was alsof iemand eindelijk écht naar me luisterde. Niet naar wat ik zei, maar naar wat er echt was.
Hoe je lijf communiceert
Je lijf is eigenlijk constant aan het communiceren. De hele dag door. Het geeft signalen, stuurt boodschappen, probeert je aandacht te trekken. Maar wij zijn zo goed geworden in het negeren van die signalen.
Een beetje hoofdpijn? Paracetamol.
Moe? Nog een kopje koffie.
Spanning in je schouders? Gewoon doorgaan.
Slecht slapen? Normaal in deze drukke tijd.
We hebben voor alles een oplossing bedacht om het signaal te dempen. Maar we kijken niet naar wat het lijf eigenlijk probeert te vertellen.
Want die hoofdpijn? Misschien zegt je lijf: “Je denkt te veel, je maakt je te veel zorgen.”
Die moeheid? Misschien zegt je lijf: “Je geeft te veel weg, je zorgt niet genoeg voor jezelf.”
Die spanning in je schouders? Misschien zegt je lijf: “Je draagt te veel, dit is niet allemaal van jou.”
Dat slechte slapen? Misschien zegt je lijf: “Er speelt iets wat opgelost moet worden.”
Het leuke is dat je lijf heel creatief kan zijn in het vinden van manieren om je aandacht te trekken. Als je niet luistert naar het gefluister, gaat het harder praten. En als je dan nog niet luistert, begint het te schreeuwen.
De gezondheidsdriehoek
In de kinesiologie werken we met de gezondheidsdriehoek. Deze driehoek laat zien dat gezondheid op drie niveaus werkt: structureel, biochemisch en emotioneel. En het mooie is: deze drie beïnvloeden elkaar constant.
Stel je hebt rugpijn. Dat is structureel, toch? Maar misschien komt die rugpijn doordat je slecht slaapt. En je slaapt slecht omdat je je zorgen maakt over je werk. En je maakt je zorgen omdat je een overtuiging hebt dat je niet goed genoeg bent. Zie je? Het is allemaal met elkaar verbonden.
Ik zie het zo vaak in mijn praktijk. Iemand komt met een fysieke klacht. En dan beginnen we te spiertesten. En wat blijkt? De oorzaak ligt vaak op een heel ander vlak dan waar de klacht zich uit.
Een kind met buikpijn? Vaak speelt er iets op school waar het mee worstelt.
Een vrouw met hoofdpijn? Vaak zit er een oude emotie vast die aandacht vraagt.
Een man met vermoeidheid? Vaak eet hij dingen waar zijn lijf niet blij van wordt.
Het is allemaal met elkaar verbonden. En je lijf weet dat. Je lijf ziet het grote plaatje. Daarom liegt het nooit.
Leren luisteren
Het mooie aan spiertesten is dat het je leert luisteren. Echt luisteren. Niet naar wat iemand zegt, maar naar wat het lijf vertelt.
Ik leer mijn studenten altijd: “Vergeet wat je denkt te weten. Vergeet je aannames. Vergeet je oordeel. Gewoon voelen. Gewoon luisteren naar wat het lijf zegt.”
En dat is best spannend in het begin. Want we zijn zo gewend om alles te willen begrijpen met ons hoofd. We willen het kunnen verklaren, kunnen plaatsen, kunnen benoemen. Maar soms moet je gewoon durven voelen zonder te begrijpen.
Ik weet nog dat ik in het begin dacht: “Maar hoe weet ik nou of ik het goed voel? Misschien verzin ik het wel.” En Ans zei toen: “Je lijf liegt nooit. Als je twijfelt, vraag het nog een keer. Je lijf geeft altijd een eerlijk antwoord.”
En dat klopt. Hoe meer je oefent met spiertesten, hoe meer je gaat vertrouwen op wat je voelt. Je leert onderscheid maken tussen wat je hoofd denkt en wat je lijf voelt. En dat is zo’n mooie ontdekkingsreis.
Waarom mensen blijven volhouden
Maar waarom doen we het toch? Waarom blijven we doorgaan terwijl ons lijf schreeuwt om rust? Waarom negeren we de signalen?
Ik denk dat het te maken heeft met hoe we zijn opgevoed. We hebben geleerd dat we sterk moeten zijn, dat we moeten doorzetten, dat opgeven voor zwakkelingen is. We hebben geleerd dat luisteren naar je lijf eigenlijk een beetje zwak is. Dat je gewoon door moet.
En natuurlijk zijn er situaties waarin doorzetten belangrijk is. Maar niet ten koste van alles. Niet ten koste van jezelf.
Ik zie het bij veel mensen die bij me komen. Ze zijn zo gewend om voor anderen te zorgen dat ze vergeten voor zichzelf te zorgen. Ze zijn zo gewend om te geven dat ze niet meer weten hoe ze moeten ontvangen. Ze zijn zo gewend om sterk te zijn dat ze niet meer durven voelen.
En dan komt hun lijf met klachten. En in plaats van te luisteren, gaan ze naar de dokter voor een pilletje. Of ze gaan door tot ze echt niet meer kunnen. Tot ze burn-out zijn, overspannen, ziek. Maar het hoeft niet zo ver te komen. Echt niet.
Het gefluister horen
Wat ik mensen altijd vertel is: leer luisteren naar het gefluister, zodat je lijf niet hoeft te schreeuwen.
En dat gefluister? Dat zijn die kleine signalen. Die lichte vermoeidheid. Die vage spanning. Dat gevoel van “het klopt niet helemaal”. Die lichte hoofdpijn. Die onrust in je buik. Als je daar aandacht aan geeft, als je daar naar luistert, dan hoeft het niet groter te worden. Dan kun je al in een vroeg stadium iets doen. Dan kun je vragen: “Wat probeert mijn lijf me te vertellen? Wat heb ik nodig?”
En soms is het antwoord simpel. Meer rust. Beter eten. Meer beweging. Een goed gesprek. Een wandeling in de natuur.
Maar soms is het antwoord dieper. Misschien moet je een oude pijn loslaten. Misschien moet je een overtuiging veranderen. Misschien moet je een grens stellen. Misschien moet je iets durven voelen wat je al heel lang hebt weggedrukt.
En dat is waar spiertesten zo mooi is. Het helpt je om erachter te komen wat er echt speelt. Het helpt je om de kern te vinden. Niet wat je denkt dat het is, maar wat het echt is.
Mijn eigen verhaal
Ik heb zelf geleerd om te luisteren toen ik niet meer kon. Na die twee zwangerschappen was ik zo moe, zo leeg. Ik had geen energie meer om te doen alsof. Ik had geen kracht meer om te volhouden. En toen ik bij Ans kwam en ze begon te spiertesten, voelde het alsof er een deur openging. Alsof iemand eindelijk zei: “Ik zie je. Ik hoor je. Het is oké om te voelen wat je voelt.”
Mijn lijf vertelde haar wat er speelde. En zij luisterde. Zonder oordeel, zonder oplossingen, zonder te redden. Ze luisterde gewoon. En ze hielp me om zelf te voelen wat ik nodig had. En het werkte. Negen maanden later had ik mijn zoon in mijn armen. En ik wist: dit is wat ik wil doen. Dit is hoe ik wil werken met mensen. Luisteren naar wat het lijf vertelt.
Niet proberen te redden. Niet proberen op te lossen. Gewoon luisteren, voelen, en samen ontdekken wat er nodig is.
Wat je zelf kunt doen
Je denkt misschien: “Maar ik kan toch niet spiertesten?” En dat klopt, dat moet je leren. Maar je kunt wel beginnen met luisteren naar je lijf.
Begin eens met jezelf deze vragen te stellen:
– Hoe voel ik me echt?
– Waar voel ik spanning in mijn lijf?
– Wat probeert mijn lijf me te vertellen?
– Wat heb ik echt nodig?
En dan niet meteen een oplossing bedenken. Gewoon voelen. Gewoon luisteren. Gewoon aanwezig zijn bij wat er is.
Het kan zijn dat je merkt dat je moe bent. Echt moe. Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel. Gun jezelf dan rust. Niet morgen, niet volgende week, maar nu.
Het kan zijn dat je merkt dat je ergens boos over bent. Of verdrietig. Of bang. Duw het niet weg. Voel het. Het is oké om te voelen. Sterker nog, het is nodig om te voelen.
Het kan zijn dat je merkt dat je iets moet loslaten. Een relatie, een baan, een overtuiging. Luister daar naar. Je lijf weet wat goed voor je is.
De kracht van spiertesten
Als je echt wilt leren luisteren naar je lijf, dan is spiertesten een ontzettend mooie tool. Het geeft je directe feedback. Het laat je voelen wat waar is en wat niet waar is.
Ik heb een gratis ebook geschreven over spiertesten. Het heet “De kracht van het Spiertesten” en daarin leg ik uit hoe het werkt, waar het vandaan komt, en hoe je het kunt inzetten. Ik geef je ook vijf praktische tips om zelf aan de slag te gaan.
Want ik geloof echt dat iedereen het kan leren. Als je maar durft te voelen. Als je maar durft te vertrouwen op wat je lijf je vertelt.
En misschien denk je: “Maar is dit wel voor mij?” En daar kan ik alleen maar op zeggen: als je nieuwsgierig bent, als je voelt dat er meer is, als je wilt leren luisteren naar je lijf, dan is het voor jou.
Je hoeft niet perfect te zijn. Je hoeft niet alles te weten. Je hoeft alleen maar open te staan. En bereid te zijn om te leren.
Waarom het werkt
Het mooie aan werken met het lijf is dat het zo direct is. Er is geen omweg via het hoofd. Geen rationaliseren, geen wegpraten, geen ontkennen. Het lijf geeft gewoon antwoord. En dat antwoord is altijd eerlijk. Altijd waar. Altijd vanuit liefde voor jezelf.
Want je lijf wil niet dat je lijdt. Je lijf wil dat je gezond bent, gelukkig, in balans. Daarom geeft het signalen. Daarom probeert het je aandacht te trekken.
Het enige wat je hoeft te doen is luisteren. Begin vandaag
Je hoeft niet te wachten tot je niet meer kunt. Je hoeft niet te wachten tot je lijf schreeuwt. Je kunt vandaag al beginnen met luisteren. Neem even de tijd. Ga rustig zitten. Leg je hand op je hart. En vraag: “Wat wil je me vertellen? Wat heb je nodig?”
En dan luisteren. Echt luisteren. Niet met je hoofd, maar met je hart. Niet met je gedachten, maar met je gevoel.
Misschien komt er een antwoord. Misschien komt er alleen maar een gevoel. Misschien komt er helemaal niks. Dat is allemaal oké. Het gaat om het luisteren zelf.
Als je wilt leren hoe je dit nog beter kunt doen, als je wilt leren hoe je met spiertesten kunt werken, dan nodig ik je uit om mijn gratis ebook te lezen. Het is mijn manier om de drempel te verlagen. Om je te laten proeven van wat er mogelijk is.
Want ik geloof echt dat het je leven kan veranderen. Net zoals het dat voor mij heeft gedaan.
Je lijf liegt nooit. Het vertelt altijd de waarheid. De vraag is alleen: ben je bereid om te luisteren?
Zonnige dag!
Roos
PS. Wil je nog meer inspiratie? Met kinesiologie verwijder je stress en creëer je ontspanning. Wil je meer leren? De eerste stap is de cursus
Kracht van het Spiertesten. Ik nodig je graag uit!