“Kinne… watte?”
Ik krijg die vraag nog steeds. Al meer dan vierentwintig jaar. Ik vertel enthousiast dat ik met kinesiologie werk, en dan zie ik een gezicht dat vriendelijk knikt en tegelijk denkt: geen idee waar je het over hebt.
Maar de mensen die mij die vraag stellen zijn niet altijd buitenstaanders. Vaak zijn het juist mensen die al iets voelen. Coaches, therapeuten, mensen in de zorg, of gewoon iemand die merkt dat er méér is dan wat er gezegd wordt. Ze willen weten wat is kinesiologie eigenlijk, want ze vermoeden dat het antwoord ergens klopt met wat zij al lang aanvoelen.
En dan blijven ze hangen. Niet omdat ze het niet willen. Maar omdat ze twee dingen niet hebben: de woorden om het uit te leggen, en het vertrouwen dat ze zoiets als spiertesten ooit onder de knie krijgen.
Je hoort de klacht, je zoekt de oorzaak, en toch komt het terug
Dit is wat ik zo vaak hoor.
Je zit tegenover iemand. Ze vertelt haar verhaal. Je luistert goed, je stelt de juiste vragen, je komt samen tot een inzicht. Ze gaat opgelucht de deur uit. En drie weken later zit ze er weer, met precies hetzelfde.
Of het gebeurt bij jezelf. Je weet ergens wel waar het aan ligt. Je hebt het uitgeplozen, je hebt erover gepraat, je hebt er misschien zelfs boeken over gelezen. En toch: hetzelfde vermoeide lijf, hetzelfde volle hoofd, dezelfde knoop in je buik als de telefoon gaat.
Praten helpt. Echt wel. Maar praten heeft één ingebouwd probleem: je kunt alleen vertellen wat je al weet. En het stuk dat het probleem in stand houdt, dát is precies het stuk waar je nog geen woorden voor hebt.
Waarom een uur praten je soms verder van de kern brengt
Als iemand een verhaal vertelt, vertelt ze niet alleen wat er is. Ze vertelt wat ze ervan gemaakt heeft.
Daar zit een hele laag tussen. Verklaringen die ze ooit bedacht heeft. Overtuigingen die van iemand anders komen. Dingen die ze niet wil zeggen omdat ze zich er nog een beetje voor schaamt. Dingen die ze niet zegt omdat ze ze zelf niet meer ziet.
En wij, met de beste bedoelingen, gaan met die laag aan het werk. We onderzoeken het verhaal. Terwijl het lijf ondertussen een heel ander verhaal vertelt, alleen luistert er niemand.
Er is nog iets. Als je alleen praat, ga je bijna automatisch de oplossing zoeken vóór de ander. Je denkt mee, je vult in, je hoort een probleem en je hersenen zijn al aan het bouwen. Voor je het weet zit je in de Reddersrol en heb je de verantwoordelijkheid overgenomen. En daar heeft je cliënt niks aan. Ze wordt er afhankelijk van in plaats van sterker.
Blijft het hierbij, dan gaat het niet alleen over die ene sessie. Je gaat aan jezelf twijfelen. Je vraagt je af of je het wel goed doet. Je gaat harder werken en meer geven, en je hebt aan het eind van de dag minder energie dan je cliënt. Ik heb het bij zoveel lieve mensen zien gebeuren.
Wat is kinesiologie? Je lijf slaat het praten over
Hier komt het mooie.
Je lichaam heeft die tussenlaag niet nodig. Het hoeft niets uit te leggen, niets te verklaren, niets mooier te maken. Via de spiertest stel je een vraag en het lijf geeft antwoord. Sterk of zwak. Ja of nee. Hier zit het, of hier zit het niet.
Dat is kinesiologie in één zin: we luisteren met onze handen naar het lijf, in plaats van naar het verhaal eroverheen. En omdat je die tussenlaag overslaat, zit je vaak binnen een paar minuten bij de kern. Niet omdat je zo slim bent, maar omdat je niet meer aan het gokken bent.
En let op wat dat met je rol doet. Je hoeft niemand te redden. Je hoeft niet te bedenken wat goed is voor de ander. Je vraagt het lijf, je kijkt samen wat de cliënt wil bereiken, en zij doet het zelf. Wij noemen dat het Selfresponsibility model. Het is een van de fijnste dingen van dit vak: je werkt hard mét iemand, niet vóór iemand.
Control-Alt-Delete: je eerste oefening
Wil je nu al voelen wat ik bedoel? Dan begin ik met het begin….
Je kent het beeld wel. Je computer loopt vast. Er beweegt niets meer, welke knop je ook indrukt, en je hebt geen idee wat je verkeerd hebt gedaan. Vroeger drukte je dan Control, Alt en Delete tegelijk in, en dan startte hij opnieuw op.
Jouw lijf heeft ook zulke knoppen. Wij noemen ze de switchingpuntjes. Ze zijn er voor die momenten dat je systeem vastloopt: te veel stress, een vol hoofd, een spannend gesprek, een druk feest. Dan slaan de stoppen door. Je hersenen werken slechter of helemaal niet meer, en je staat stil als een hertje in de lampen van een auto. Terwijl het enige dat je op dat moment moet doen, is in beweging komen. Vooruit of achteruit maakt niet uit, als er maar beweging is.
Door die puntjes op je lijf even aan te raken, ga je neurologisch gezien weer goed werken. Je kunt weer nadenken. Je kunt weer beslissen. En dat voel je, meestal binnen een halve minuut.
Dat is het punt waar het bij mensen kantelt. Niet als ik het uitleg. Als ze het zelf voelen. Dan snappen ze ineens waarom een spiertest sneller bij de kern komt dan een uur praten, want ze hebben net aan hun eigen lijf gemerkt dat er iets verandert zonder dat er één woord over gezegd is.
Daarom begin ik nooit met theorie
De vraag wat is kinesiologie kun je uit een boek leren beantwoorden. Maar spiertesten leer je niet uit een boek. Dat leer je met je handen.
Daarom begint De Kracht van het Spiertesten niet met een dikke reader, maar met doen. Twee dagen, in jouw tempo, met jouw vragen. Je leert de spiertest, je leert stress afvoeren, je leert hoe je een vol hoofd leegmaakt en je energie beter beschermt. Aan het eind heb je je eigen Kinesiologie EHBO-koffer: een set dingen die je meteen bij jezelf, je gezin of je cliënten kunt gebruiken.
En je gaat niet met lege handen naar huis om het maar te vergeten. Je krijgt toegang tot de online leeromgeving met filmpjes en extra informatie, en je mag naar de gratis begeleide oefenavonden komen om te blijven oefenen. Want oefenen is waar het zit. Deze cursus geef ik al meer dan vijfentwintig jaar, en het grappige is: de meeste cursisten willen daarna méér.
Yvonne zei het zo: “Het zelf ervaren was heel bijzonder. Merken dat door een stukje bewustwording je al veel kunt opruimen en dat kleine oefeningen al een groots resultaat hebben.” En iemand anders vatte het samen in één regel die ik nooit meer vergeten ben: ontdekken dat je zelf al je antwoorden in je hebt.
Wil je het eerst even zelf voelen?
Ik snap het als je denkt: leuk verhaal Roos, maar ik wil eerst weten of ik dit kan.
Daarom heb ik een gratis mini-gids gemaakt: Wat zegt jouw lijf? Daarin staan drie oefeningen, waaronder de switchingpuntjes, waarmee je vandaag nog aan je eigen lijf voelt hoe je lichaam antwoord geeft. Geen theorie, gewoon doen en merken wat er gebeurt.
Doe hem, en voel wat er verandert. En vertel me daarna eens wat je opviel, want dat vind ik nou het leukste van dit vak: dat het moment waarop het kwartje valt bij iedereen ergens anders zit.
Kinne… watte? Precies dat.
Zonnige dag
Roos