Jaren geleden zei een lief vriendinnetje van mij: "Ga eens naar mijn moeder, die kan je vast helpen." Ik vroeg wat ze deed. "Kinesiologie", zei ze, alsof dat het meest logische antwoord van de wereld was. Ik keek haar aan en zei: "Kinne… watte?"
Dat was meer dan 25 jaar geleden. En eerlijk? Ik krijg die vraag nog bijna dagelijks. Op een feestje, bij de kassa, van de moeder van een cliëntje. Dus laten we het gewoon eens netjes uitleggen: wat is kinesiologie, waar komt het vandaan, wat gebeurt er nou eigenlijk op zo'n behandeltafel en kun jij dit zelf leren?
Vijf vragen. Eerlijke antwoorden. Zonder wollig verhaal.
Wat is kinesiologie eigenlijk?
Het woord komt van kinesis: beweging. Kinesiologie is de leer van beweging, maar dan van álles wat in jou beweegt — je spieren, je energie, je emoties, je gedachten.
Het mooiste stuk is de spiertest. Ik leg heel zachtjes druk op een spier en luister naar hoe je lijf reageert. Geen kracht meten, geen wedstrijdje. Het is meer een gesprekje. Jouw lichaam geeft antwoord waar woorden vaak blijven steken.
Waarom werkt dat? Omdat het uitgangspunt van kinesiologie is dat jouw lichaam zichzelf kan herstellen. Stress, opgekropte emoties, oude overtuigingen, verkeerde eet- en drinkgewoontes — die gooien zand in de motor. De balans raakt weg en dan krijg je klachten. Lichamelijk of mentaal, of allebei.
Wij zoeken dus niet naar wat er stuk is. We zoeken naar waar de stress zit, ruimen die op en zetten dat zelfherstellend vermogen weer aan. Dat is het hele idee.
Waar komt kinesiologie vandaan?
Kinesiologie is een prachtige kruising tussen west en oost.
Het westerse stuk begint in de jaren zestig bij een Amerikaanse chiropractor, George Goodheart. Hij ontdekte dat de spanning in een spier iets vertelt over wat er verderop in het lijf gebeurt. Zo ontstond de Applied Kinesiology.
Het oosterse stuk is veel ouder: de meridianen, de energiebanen uit de Chinese geneeskunde. Elke spier hoort bij een meridiaan, en elke meridiaan bij organen, kleuren, voeding én gevoelens.
En toen kwam John Thie, ook chiropractor, met een gedachte die ik nog steeds prachtig vind: dit moet niet alleen voor artsen zijn, dit moet iedereen kunnen leren. Hij bundelde het in Touch for Health — de basis van waaruit wij nog steeds werken en de basis van onze opleiding.
Toen ik zelf voor het eerst bij Ans aan de thee zat en zij dat dikke boek met spieren, kleuren, lijntjes en gevoelens erbij pakte, wist ik het: dit is wat ik wil doen.
Wat gebeurt er tijdens een sessie?
Eerst thee. Altijd thee. En dan mijn beroemde vraag: "Als ik kon toveren, wat mag ik dan voor jou toveren?" (Geen kastelen, auto's of Playstations, hè.)
Daarna maken we samen een doel. En dat is preciezer werk dan je denkt. Denk namelijk eens NIET aan een roze olifant. Waar dacht je aan? Juist. "Ik wil niet meer stotteren" wordt in je hoofd dus zomaar "ik wil meer stotteren". Dus maken we er samen iets van als: ontspannen en vloeiend praten, met zelfvertrouwen.
Dan mag je op de tafel. Met kleren aan, gewoon liggen. Ik test een aantal spieren en luister mee. Waar zit de stress? Wat heeft je lijf nodig? Dat kan een puntje zijn dat gemasseerd wil worden, een oefening, een kleur, een geluid, een emotie die eindelijk gezien mag worden.
Je hoeft niets te presteren en niets te vertellen wat je niet wil. Ik zie meestal hetzelfde gebeuren: een gespannen lijf dat langzaam relaxter wordt en aan het eind een lach. En bijna altijd ga je naar huis met iets kleins om zelf te doen. Want het echte werk doe jij.
Voor wie is kinesiologie bedoeld?
Voor bijna iedereen, en dat klinkt vaag, dus ik maak het concreet.
In mijn praktijk zitten veel kinderen. Het jongetje van acht dat stotterde. De 14-jarige met een prachtig lijntje en hangende schouders, bij wie een compliment tegen een muur botste. Kinderen met leerproblemen, buikpijn zonder oorzaak, angst voor toetsen, moeite met vriendjes maken.
En volwassenen: mensen met een vol hoofd, mensen die alle prikkels van de wereld binnenkrijgen en niet weten hoe ze dat moeten managen, mensen die moe zijn zonder dat er iets "is", mensen die willen weten wat er ónder de klacht zit. Ik kwam er zelf voor het eerst na twee miskramen. Negen maanden later was Jesse geboren.
Wat kinesiologie níet is: een vervanging voor je huisarts. We stellen geen diagnoses en we praten je nooit iets af wat je nodig hebt. We werken ernaast, met de taal van het lijf.
Kan ik dit zelf leren?
Dat is de vraag die ik het liefst krijg. En het antwoord is ja.
Je hoeft geen bijzonder gevoelig type te zijn of jaren te studeren voordat je iets kunt. Spiertesten leer je namelijk niet uit een boek — je leert het door het te doen, met je handen, in je eigen tempo. Precies daarom bestaat De Kracht van het Spiertesten: twee dagen, €197, waarin je zelf ervaart hoe zo'n test voelt. Geen theorieberg, wel een eigen Kinesiologie EHBO-koffer waarmee je thuis stress kunt afvoeren, je hoofd leeg kunt maken en jezelf en je gezin kunt helpen.
Deze cursus geef ik al meer dan 25 jaar. Yvonne zei erover: "Het zelf ervaren was heel bijzonder. Merken dat door een stukje bewustwording je al veel kunt opruimen en dat kleine oefeningen al een groots resultaat hebben." En Geesje: "Testen en gelijk resultaat zien."
Je krijgt toegang tot de online leeromgeving met filmpjes en extra uitleg, en je mag daarna gewoon aanschuiven bij onze gratis begeleide oefenavonden. Want oefenen is het halve werk. Wat ik trouwens elke keer zie: de meeste cursisten willen daarna méér.
En nu jij
Kinesiologie klinkt ingewikkeld tot je het één keer in je handen hebt gehad. Dan is het ineens heel simpel: even luisteren naar wat je lijf te zeggen heeft.
Dus, welke vraag heb jij nog? Of denk je stiekem: die handen van mij willen dit gaan voelen? Dan zou ik zeggen: kom een keer spiertesten. Je weet niet wat je lichaam allemaal al weet totdat je het vraagt.
Zonnige dag
Roos
Ps Hier kun je mijn mooie boek: "Kine Watte?" bestellen?